Deze hele week hebben we telefonisch contact met je gehouden. Ook appten we veel en belde ik steeds naar de afdeling om te horen hoe het met je ging. Het was een trieste en machteloze situatie. We waren zo dichtbij maar toch ook weer zo ver weg. Er was niets dat we op dat moment konden doen, behalve afwachten en hopen op goed nieuws.

Helaas merkten wij in de loop van de dagen dat je af en toe wat verward was. Je zei soms dingen die wij niet goed begrepen. Dit maakte het voor ons nog zorgelijker. We mistten jou verschrikkelijk en jij ons ook. Je was eenzaam, en dat zei je ook vaak.

Gedurende de week gingen jouw zuurstof waarden op en neer. En de koorts was er ook nog steeds. De verpleging hield ons op de hoogte en vertelde wat ze deden. Zo werd er gestart met antibiotica en Dexamethason, Dexamethason is een soort prednison, de artsen hopen dat hierdoor jouw koorts wat zal zakken. Eten en drinken deed je haast niet, je was zo ziek dat je dit soms ook niet meer heel goed kon herinneren. De verpleging hield het echter goed in de gaten. Ook mopperde je regelmatig op de app over het “koude” eten, en gaf je aan dat je het ziekenhuis eten maar niks vond.