Elke dag is het maar afwachten wat we aantreffen tijdens het bezoekuur. Zo ook vandaag weer. We kregen te horen dat je een slechte nacht heb gehad. Ze hebben je een paar keer moeten verzorgen vannacht. Hierdoor raakte je uitgeput. Algeheel ben je een beetje achteruit gegaan. Dus jou in de gaten houden door de arts is vandaag iets opgeschaald.

Je hebt een heel lage bloeddruk (85/35) en ze hebben de beademingsmachine op maximaal gezet. Tijdens het bezoekuur is het een in en uitlopen van verpleging om je te verzorgen, medicijnen geven en in de gaten te houden. Aan het einde van het bezoekuur is er nog even overleg met de arts, je bloeddruk wil namelijk maar niet stijgen. Misschien gaan ze vandaag toch weer starten met bloeddrukverhogende medicatie. We krijgen te horen dat ze nu het maximale voor je doen van wat ze kunnen op dit moment. Het enige wat nog mogelijk is, is om je terug op de buik te draaien. Laten we hopen dat het niet zover komt mam.

Later vandaag meer…

Vanavond was mama “stabiel”, haar bloedgas is opnieuw gemeten en deze is niet verbeterd. Morgenvroeg prikken ze weer. Mama heeft het zwaar, en de artsen en verpleegkundigen maken zich toch wel echt grote zorgen om mam. We moeten thuis maar weer verder afwachten. De beademingsmachine pompt nu zo snel dat het net lijkt of je vreselijk hebt gerend.

Deze hele situatie is vreselijk frustrerend voor ons allemaal, je wil zo graag wat doen maar het enige wat je kan doen is afwachten, bidden en hopen dat ze er door komt. Ik realiseer mij dat er veel mensen met mijn moeder meeleven, ik ben jullie allemaal dankbaar! En ik weet zeker mam ook. En kan het me niet helpen dat ik steeds maar inbeeld hoe mam hier door heen komt en ik haar vast pak en niet meer loslaat. Ik weet zeker dat jullie er allemaal zo over denken. Ik geloof zeker dat mama er alles aan doet om keihard te vechten. Want vooral de laatste weken waren er voor mam veel dingen waar ze echt van genoot.